هنگامی که با بالهایش شما را در بر می گیرد تسلیمش شوید،گرچه ممکن است تیغ نهفته در میان پرهایش مجروحتان کند.

وقتی با شما سخن می گوید باورش کنید،گر چه ممکن است صدایش رویا هایتان راپراکنده سازد،همان گونه که باد شمال باغ را بی بر می کند.

زیرا عشق همان گونه که تاج بر سر تان میگذارد ،به صلیبتان می کشد.

همان گونه که شما را می پروراند شاخ و برگتان را هرس می کند.

همان گونه که از قامتتان بالا می رود و نازکترین شاخه هاتان را که در آفتاب می لرزند نوازش میکند، به زمین فرو می رود و ریشه هاتان را که به خاک چسبیده اند می لرزاند.

عشق ،شما را همچون بافه های گندم برای خود دسته میکند.

می کوبدتان تا برهنه تان کند.

سپس غربالتان میکند تا از کاه جداتان کند.

آسیابتان می کند تا سپید شوید.

ورزتان می دهد تا نرم شوید.

آنگاه شما را به آتش مقدس خود می سپارد تا برای ضیافت مقدس خداوند نانی مقدس شوید